http://www.astridharrewijn.nl.nlAstridharrewijn.nl]]>3-2-2012]]>26-1-2012]]>19-1-2012Social Media, ik weet het niet. Af en toe heb ik er mijn twijfels over. Gisteren zag ik dat Henk Bleker trending topic was. Dat verbaasde me niet omdat deze staatssecretaris over een zekere mate van onhandigheid beschikt waardoor hij met enige regelmaat het nieuws haalt.

]]>13-1-2012]]>23-12-2011Overigens is dat voetbaldrama niet zo ingewikkeld. Sterker nog, het is heel simpel. We moeten gewoon even terug naar de jaren vijftig om het te begrijpen.
In de jaren vijftig zat iedereen keurig in zijn eigen zuil. Als je bijvoorbeeld katholiek was, stemde je op de KVP, keek je naar de KRO en deed je de hele dag door katholieke dingen. Zo ging dat. Lekker overzichtelijk.
]]>13-12-2011]]>9-12-2011
M: Hoe staat het met het project Nederland Sneller?
A: Er zijn wat probleempjes.
M: Zoals daar zijn?
A: De levering van de verkeersborden heeft vertraging opgelopen. 130 hadden ze niet op voorraad.
M: En verder ?
]]>2-12-2011]]>18-11-201111-11-2011Laatst vroeg iemand zich af of ik de gezelligste thuis was. Zo’n chicklitschrijfster had toch zeker wel de lach aan haar kont hangen? Daar ging de persoon in kwestie namelijk wel van uit. Ik moest hem helaas teleurstellen. Ik ben diep vanbinnen gewoon een oerchagrijn, wat ik overigens aardig weet te verhullen met een minzame grijns. Maar soms lukt zelfs dat me niet.   

]]>27-10-2011Stel ik wil een wapenvergunning. Hoe gaat dat dan? Dat schoot laatst door me heen.
Schieten mag je tegenwoordig niet zomaar, daar moet je geestelijk gezond voor zijn. En om dat te kunnen vaststellen moet je je melden bij de broer van dr. Rossi. Een aardige meneer die je op je gemak stelt en die begint over het weer en dat het toch heel erg is dat het al dagen regent. Waarop ik dan antwoord dat het inderdaad weer is om op te schieten waarmee ik heel slim een bruggetje sla naar het onderwerp waar ik feitelijk voor kom, omdat ik tenslotte niet langer dan noodzakelijk op de sofa van de broer van dr. Rossi wil liggen.

]]>5-10-2011In Huize Harrewijn wonen drie vrouwen en die zijn met enige regelmaat dingen kwijt. Zoals daar zijn: pinpasjes, onderbroeken, oorbellen, hockeysticks, tennisrackets, Ipods, mobieltjes, pennen, portemonnees, handtassen, beha’s, sleutels, economieboeken, of een combinatie van die zaken.
]]>27-9-2011Ten eerste is topografie niet mijn sterkste punt. Wisten jullie dat als de weermensen op televisie met grote armbewegingen voor die kaart staan te zwaaien, zij die kaart dan niet zien? Ze staan voor een wit scherm. Ik vind dat knap. Op een gedetailleerde kaart kan ik Tsjetsjenië al niet vinden, laat staan op een wit scherm.
]]>31-8-2011De volgende dag ging Kleine Kees naar de winkel en kocht een trekdrop. Dit deed hij elke week totdat hij een grote zak toffees zag liggen. Die wilde hij.
‘Nee,’ zei zijn moeder. ‘Zo werkt dat niet, Kleine Kees, als je dit wilt hebben, moet je eerst sparen.’ Dat deed Kleine Kees en wat was hij trots toen hij genoeg geld had.
Ondertussen vonden zijn ouders het tijd voor nog meer Kleine Keesjes, een grotere auto en een groter huis. En ook de schoenenkast van de moeder van Kleine Kees kon wel wat aanvulling gebruiken.
]]>25-8-2011Vorige week bevond ik mij met jongste en wat lokale vrienden op een brocante in een Frans dorpje. Vaste prik is het bezoek aan de regionale dorpskampioenschappen Agility, die steevast op de dag van de brocante worden gehouden.
Agility is een reuze komische sport waarbij schattige wendbare hondjes allerlei hindernissen moeten nemen en door tunnels kruipen, waarbij snelheid een niet te onderschatten aspect is. Te dikke vrouwen (althans in Frankrijk) rennen amechtig hijgend en gillend achter hun hondje aan, terwijl het natuurlijk de bedoeling is om elegant voor je hondje uit te dartelen en aanwijzingen te geven wanneer Fiefie ergens op, over of doorheen moet.

]]>23-8-2011Mijn vorige column ging over een dramatisch bezoek aan een chagrijnige kapper. Een paar dagen later zat ik in het vliegtuig richting Amerika. We hingen nog een beetje half boven Amsterdam toen de purser met een mededeling kwam. Hij verzocht ons vriendelijk, maar wel dringend om de dichtstbijzijnde toiletten te gebruiken en verder was het om veiligheidsredenen verboden om met meerdere mensen rond de toiletblokken te staan. Dat leek mij redelijk.

]]>2-8-2011Het was rond een uurtje of tien – ik had mijn ochtendhumeur al ruimschoots achter de rug – toen ik vrolijk de kapsalon binnenstapte. Ik kraaide er een gezellig ‘hallo, daar ben ik dan’ uit, maar er werd amper gereageerd door de drie aanwezige personeelsleden. De sfeer was om te snijden. Zwijgend ging de kapper mij voor en ik keek enigszins verschrikt op mijn horloge. Was ik te laat? Wat had ik misdaan? Raar toch, dat je in dergelijke gevallen meteen gaat twijfelen aan jezelf?
]]>15-7-2011Opeens is het heel stil. Na weken van trending hysterie op twitter, waar de meningen gefundeerd en ongefundeerd door de lucht vlogen, is het opeens heel stil. Althans, in mijn twittertimeline hoor ik niet meer zoveel over meneer Strauss-Kahn en het kamermeisje.

]]>11-7-2011]]>2-7-2011Om te beginnen moet je een halve dag vrij nemen en daarnaast moet je een pasfoto laten maken waarbij je neus ten opzichte van je ogen een kwadratische hoek heeft in verhouding tot de achtergrond volgens een Nobelprijswinnende wiskundige formule. Verder moet je op correcte wijze de benodigde formulieren invullen en een zak geld meenemen. Dat hadden wij allemaal gedaan, dachten wij.
]]>23-6-2011Nou, het was overweldigend hoeveel inzendingen ik kreeg. Maar goed, je moet een keuze maken. Dus daar gaan we dan.
Trommelgeroffel, de spanning stijgt.
En de winnares is……………………………………..Sarah!!!!!
Sarah is een fan van het eerste uur, want zij stuurde gewoon een foto op van zichzelf op het strand terwijl ze een eerste druk paperback Luchtkussen las. Ik had haar natuurlijk onverbiddelijk moeten diskwalificeren van deelname, want het ging tenslotte om de pas verschenen pocket, maar ik vond het wel hilarisch.
Daar komt nog bij dat Sarah een prachtige Hyves heeft, geheel gewijd aan mijn boeken. http://www.harrewijnboeken.hyves.nl/
Dus als iemand het verdient om deze winactie te winnen, dan is het Sarah wel!

]]>19-6-2011Huh, de Lada is toch nooit hip geweest, dacht ik bij mezelf. Klopt, het artikel ging over de Ladaclub Nederland die zijn vijfentwintigste verjaardag viert. Het artikel gaat over mannen met liefde voor de Lada. Mannen die elk vrij uurtje onder een oude Russische auto liggen. Mannen waar ik van houd.
]]>15-6-2011Onze jongste vertrekt elke dag stipt om acht uur op haar fiets naar school. Dus toen ze van de week om vijf voor acht voor mijn neus stond te zwaaien met een stapel formulieren die nog ingevuld moesten worden, was ik even in verwarring.
‘Hélémaal vergeten. Is van de GGD. Moet ik zelf invullen. Help je even?’
‘Natuurlijk,’ zei ik, want ik ben de rotste niet.
‘Heb ik diabetes, hart- en vaatziekten of epilepsie?’
‘Niet dat ik weet, maar waar gaat dit over?’
‘Nu even geen moeilijke vragen, mam. Ik ben al te laat.’

]]>8-6-2011]]>20-5-2011]]>13-5-2011Dat ben ik. Ik ben ontzettend snel afgeleid en vergeetachtig. Volgens mij hel ik zelfs wat naar links vanwege de enorme grijze massa in mijn linker pariëtele kwab.
Mensen met opgepropte hersenen aan de linkerzijde missen vaker verkeersborden en vergeten wat voor producten ze wilden kopen in de supermarkt.
Zo herkenbaar! Zo herkenbaar!
]]>9-5-2011
Dus nog even in de herhaling: naar de boekwinkel, drie chicklits en een strandlaken cadeau.
En wat moet dat kosten? Bijna niks. Ik snap niet waar die uitgevers dat van doen, maar zo’n prachtige pocket kost slechts 6,98.
Ik herhaal, slechts 6,98.

Je kunt kiezen uit zes geweldige titels. Ze zijn allemaal leuk, maar de allerleukste is natuurlijk LUCHTKUSSEN. Deze hilarische roman, die ik toevallig zelf heb geschreven,  speelt zich af in het Gooi. Mijn woonplaats, mijn bron van inspiratie, maar vooral een reservaat met een hoop dwaasheden. Dus ga het lezen en geniet ervan.

Om deze actie nog aantrekkelijker te maken, gooi ik er nog een actie bovenop. Maak van jezelf een foto met het boek Luchtkussen op een terras of op het strand en stuur die op naar astrid@astridharrewijn.nl. De leukste foto wordt beloond met een kort verhaal en uiteraard heb jij de hoofdrol.

Dus rennen!
]]>15-4-2011]]>8-4-2011De laatste tijd hoor ik te pas en te onpas mensen roepen: ‘omdat het kan’. Moeders van 63. Een liter Botox in je voorhoofd. Van AA naar FF. Eicellen invriezen. Omdat het kan. Vroeger schreef je je op 63^ste in voor het bejaardentehuis. Kwam je voor plastische chirurgie in aanmerking als je met je hoofd klem had gezeten tussen de liftdeuren. En borstcorrecties waren er alleen van FF naar AA als je krom voorovergebogen door het leven ging. Eicellen konden slechts worden ingevroren als je een afschuwelijke ziekte had waardoor je de kinderwens wel op je buik kon schrijven. Tegenwoordig zijn deze medische mogelijkheden voor iedereen toegankelijk, want zo gaat dat met medische ontwikkelingen.

]]>6-4-2011Ik heb altijd veel bewondering voor filosofen. Zij weten namelijk het geheim van de zin van het leven te doorgronden. Dat vind ik knap, want ik ben er nog niet achter. Gisteren stond er een artikel in de krant over de filosoof Jan Drost, die een boek heeft geschreven over het romantisch misverstand. Het gaat over de mens in relatie tot romantiek en de bijbehorende teleurstellingen. Het geheel is overgoten met een sausje Plato en Nietzsche.

]]>31-3-2011]]>18-3-2011]]>2-3-2011
Ik schoof de doos Kleenex wat verder naar haar toe. Het hysterische gesnik aan de andere kant van mijn bureau nam overweldigende vormen aan. Ik was het wel gewend. De tranen. Ze vloeiden meestal rijkelijk als ik in mijn hoedanigheid van Hoofd Personeel weer eens iemand moest vertellen dat het fotootje op het bureau voorgoed mee naar huis mocht en dat het outplacementtraject over drie dagen ging beginnen.
]]>17-2-2011De afgelopen week struikelde ik een aantal malen over mevrouw van Bijsterveldt. Ik trof haar paginagroot in de Volkskrant aan en ze was aanwezig bij Pauw en Witteman. Als burger moet je dan even opletten. Een dergelijk publiekelijk optreden betekent meestal dat er een van overheidswege belangrijke mededeling volgt.
Dat hadden ze wat mij betreft ook mogen doen met de verandering in het parkeerbeleid in onze straat, maar dat verschijnt dan in te kleine letters in het plaatselijke sufferdje.

]]>9-2-2011Toen ik begon met twitteren had ik mij heilig voorgenomen om iedereen die mij volgt terug te volgen. Ik vind dat wel zo sympathiek. Als je mij goedemorgen wenst, wurm ik er tenslotte ook een vrolijke groet uit. Dus als je de moeite neemt om mijn onzinnigheden te volgen, vind ik het niet meer dan normaal dat ik naar jouw getweedel luister.
]]>30-1-2011]]>23-1-2011De meningen waren verdeeld over het gegeven dat een schrijver gemiddeld 5000 euro verdient. Zo liet een schrijver weten dat je voor dat bedrag toch prima een leuk bootje voor op de Amsterdamse grachten kon kopen. Een andere schrijver boekte onmiddellijk een lang weekend Florence. Maar er waren ook geluiden van schrijvers die vonden dat je schrijft voor de eer en de eeuwige roem. En dat vind ik persoonlijk de grootste bullshit die er is.
]]>21-1-2011Ik ben een zondagskind. Duidelijk. Ik twitterde nog maar net of won al een vogelhuisje van @Libelle omdat ik de zoveelste volger was. Van de week arriveerde het vogelverblijf en vol trots liet ik het aan Allerliefste zien.
‘Zo, dus jij hebt dat met twitteren gewonnen?’ vroeg hij, en er was een licht spottende ondertoon hoorbaar.
‘Ja,’ antwoordde ik, en het leek me hoog tijd om maar meteen op te biechten dat ik mijn halve studententijd samen met een vriendinnetje al slagzinschrijvend heb doorgebracht.

]]>13-1-2011In mijn vorige column sprak ik met enig cynisme over het vaderschap van Elton John, maar ik was pas echt geschokt toen ik op opzij.nl een artikel over Indiase draagmoeders las. In het artikel wordt beschreven dat het Indiase draagmoederschap wettelijk is vastgelegd en dat er sprake is van een miljoenenbusiness.
Ik denk dat er niet veel nodig is om een beeld te vormen hoe dit in de praktijk werkt, maar voor degene onder ons met weinig fantasie, wil ik het wel even plastisch beschrijven.
]]>7-1-2011]]>31-12-2010Wat benijd ik die dames. Het is mij nog nooit gelukt. Ik doe wel eens een poging, maar langer dan een dag kan ik het niet volhouden. Dan krijgt mijn haar weer onhandige krullen en is de lokroep van mijn oude spijkerbroek te groot.
Gestructureerde en geordende vrouwspersonen hebben ook keurige huizen. Met uitgebalanceerd meubilair en kledingkasten met kledingstukken op kleur en in nette stapeltjes.
]]>17-12-2010Voor heel veel mensen staat december in het teken van Sinterklaas en Kerstmis. Voor mij niet. Denk ik aan december, dan denk ik aan de verkiezing van Het Boek van Het Jaar. De jaarlijkse superspannende monsterrace georganiseerd door Chicklit.nl.
Nu ben ik al drie jaar op rij genomineerd met mijn boeken, dus je kunt wel stellen dat ik een ervaringsdeskundige ben. Je hoeft mij niks meer uit te leggen.

]]>3-12-2010Ik vind het niet buitengewoon leuk, maar ik vind het ook niet ongelofelijk stompzinnig. Het heeft wel iets, maar ik weet nog niet wat. En dat is apart, want ik heb meestal overal een mening over. Maar nu dus niet.
]]>28-11-2010Dat klinkt waarschijnlijk wat merkwaardig uit mijn mond omdat Allerliefste een ongelofelijke bos krullen heeft. Maar het gras is nu eenmaal groener bij de buren en dus vind ik kale mannen sexy. En zolang ik niet aan kale mannen zit, is er wat mij betreft niets aan de hand.
]]>18-11-2010]]>15-11-2010Uw dochter wordt binnenkort veertien.
Dit zijn van die momenten waarop ik zo blij ben dat ik in een land woon met een overheid. Uw dochter wordt binnenkort veertien!!!
Je zult het vergeten! Gewoon om zeven uur opstaan en naar je werk vertrekken en ’s middags opeens denken: oh o, ik ben wat vergeten. Maar gelukkig hebben wij een overheid en die stuurt zo’n brief. Verder had de brief ook nog een belangrijke mededeling. Uw dochter wordt veertien en dient vanaf dat moment te voldoen aan de identificatieplicht. Van overheidswege wordt haar eerste identiteitskaart gratis verstrekt. Top, wat hebben wij een fijne overheid!
]]>10-11-2010De Franse boer staat op zondag in de herfst vroeg op en kust zijn nog slapende vrouw vaarwel. Wacht even, dit moet ik nuanceren. Ik ga ervan uit dat hij zijn vrouw vaarwel kust, maar dat geldt natuurlijk alleen maar voor de Franse boer op zondag in de herfst die gelukkig getrouwd is. Dat is heus geen vanzelfsprekendheid.
Dus; de Franse boer op zondag in de herfst kust zijn vrouw vaarwel, vermits hij gelukkig getrouwd is, en hijst zichzelf in een groen pak met bijbehorende groene pet. Vervolgens pakt hij zijn glimmende geweer en begeeft zich in een gammele Renault naar een heuveltop waar hij zijn vrienden ontmoet die allemaal het ritueel van vroeg opstaan achter de rug hebben.
]]>2-11-2010]]>22-10-2010]]>18-10-2010http://www.astridharrewijn.nl/result_column.asp?Col_Id=127  en maakte dit via Twitter kenbaar. Aliefka merkte terecht op dat het jammer was dat mijn site geen ruimte bood om te reageren, waarop ik haar beloofde om haar reactie op mijn site te plaatsen. Hier volgt de reactie van Aliefka, en uiteraard weer eentje van mij. En zo heb je dus een polemiek.
]]>12-10-2010Naar aanleiding van de actie van de schrijfster Aliefka Bijlsma, het gratis downloaden van haar e-book ‘Mede namens mijn vrouw’, plaatste ik een paar dagen geleden een oude column via Twitter. Voor de liefhebber:
http://www.astridharrewijn.nl/result_column.asp?Col_Id=95
Aliefka was het niet eens met de column. En dat snap ik. Maar ik wil toch nog even doorgaan op het onderwerp omdat ik van mening ben dat de discussie over het e-book waardevol is.

]]>6-10-2010Dit waren ongeveer de woorden van Maaike Schutten tijdens een etentje met de uitgever voorafgaande aan het boekenbal.
In mijn tijd was een lurker iemand die de laatste restjes wijn uit bijna lege wijnflessen probeerde te slurpen. Vooral te bezichtigen op uit de hand gelopen feestjes, waarbij altijd die ene lurker overbleef terwijl verder iedereen al lang naar huis was. Tegenwoordig heeft het een heel andere betekenis.
]]>30-9-2010]]>23-9-2010Fokje is een ruwharige boerenfox, die vrolijk met de pot mee-eet, variërend van pannenkoeken, spinazieschotels en oesters met champagne. Alle wat over is, verdwijnt in haar bakje. Verder is het beestje razend slim en kun je hem in een week een salto leren, een handstand laten maken en nog veel meer onzinnige dingen waar zij en het hele gezin heel gelukkig van worden.
]]>17-9-2010Het hockeyseizoen is weer begonnen en dochterlief mag weer buitenspelen. Vorig jaar was ik nog de helft van een duo-coach-setje, maar voor dit seizoen zat dat er niet in. De weekenden zitten vol tot december, er lopen meerdere projecten, dus ik zag geen mogelijkheid om op zaterdag langs de lijn te staan.
Op zich niet iets om trots op te zijn, vind ik. Zo’n hockeyclub wordt overeind gehouden door talloze vrijwilligers die van alles en nog wat besturen, coördineren en feestelijk in elkaar timmeren. Ik vind dat je als ouder ook wel iets mag bijdragen.
De afgelopen weken rolden er meerdere mailtjes over mijn scherm met wanhopige berichten van de lijncoördinatrice dat er nog steeds geen coach was.
En dus mailde ik een berichtje naar het team of we niet met een paar ouders dit klusje konden klaren. En dat lukte.

]]>10-9-2010Het prototype was onverwoestbaar, het vriendje verdween, de tandenborstel bleef. Sterker nog, toen ik Allerliefste tegenkwam, bracht ik de tandenborstel in als bruidsschat, samen met mijn oude Alfa Giulia met startproblemen en een valse piano. Ik leefde in die tijd betrekkelijk bezitloos, iets waar ik af en toe met weemoed aan terugdenk. Maar dit terzijde.
]]>3-9-2010Ik had er niet veel zin, want op de een of andere manier had ik het gevoel dat de dreiging van varifocus wel eens heel reëel zou kunnen worden.
Binnen vijf minuten zei de dame van de brillenzaak: ‘Misschien is varifocus…’
‘Dat dus nooit,’ bulderde ik meteen. ‘Ik wissel de zwarte leesbril wel af met de paarse computerbril en om het geheel af te maken neem ik wel een rode bril voor veraf, en dan doe ik die hele combi wel over met drie zonnebrillen op sterkte, maar geen varifocus!’
]]>30-8-2010Ik ben verliefd! Op Frank van T-mobile.
Als een blok ben ik gevallen op zijn warme telefoonstem. Ik heb geen idee hoe hij eruitziet, maar dat doet er ook niet toe.
Frank begrijpt me, en er zijn maar weinig mannen die mij begrijpen. Zo begrijpt hij heel goed dat ik van sommige zaken weinig begrijp en dat vindt hij helemaal niet erg. Hij is bereid alles eindeloos te herhalen. Hij legt het niet één keer uit, maar gerust twintig keer. En dan vraagt hij vriendelijk of ik het snap. Lief hoor.

]]>24-8-2010Ik heb net een rondje officiële instanties achter de rug. Dochterlief werkt bij de AH, in september wordt ze zestien en ze wil een scooter. Ze doet iets bij het vlees, de kaas en het brood en tijdens werktijd is haar portemonnee gestolen. De verontwaardiging over bijbeunende collega’s die portemonnees jatten was groot, maar de echte woede kwam pas toen we ons gingen melden bij de officiële instanties.

]]>28-7-2010‘Ja, sorry, ik had wat anders aan mijn hoofd.’
‘Snap ik, maar het is je plicht. Dan had je maar geen schrijfster moeten worden.’
Zo ongeveer ging het gesprek tussen mij en mijn nicht. Hoe zit dat trouwens: is iemand die getrouwd is met je neef eigenlijk ook je nicht of is het dan een schoonnicht? En zo ja, ben je dan familie of blijf je als aangetrouwde altijd van de koude kant?
]]>13-7-2010Dat ik gek ben op voetbal betekent overigens niet dat ik mijn huis in oranjetinten heb versierd. Ik heb niks met oranje. Ik word er zelfs een beetje triest van. Heeft ook met die kleur te maken. Oranje vind ik echt een dieptrieste kleur.
]]>25-6-2010Altijd weer een heel gedoe om een leuk onderwerp te verzinnen voor de column. Ik kan natuurlijk een stukje schrijven over zesendertig oranje jurkjes in een stadion. Jurkjes die geen merk hebben, maar toch een groot merk vertegenwoordigen. Of iets schrijven over de reclameboeven van Bavaria, die naïeve meisjes een ticket en stadionkaartje geven in ruil voor het dragen van een oranje jurkje, wat ze op een celstraf van een halfjaar kan komen te staan. Ik kan ook iets melden over Zuid-Afrikaanse gevangenissen, waar ik liever niet zou willen zitten, maar dat dacht ik ook van Peruaanse cellenblokken. Yoran schijnt het er prima naar zijn zin te hebben. Hij heeft een luxe cel en om de tijd te doden - wat weer eens wat anders is dan een onschuldig meisje - zit hij overdag gezellig te kaarten met zijn buurman, een huurmoordenaar. Vrienden voor het leven, voor zover het begrip leven de heren wat zegt.

]]>18-6-2010De afgelopen weken was het televisiescherm van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat gevuld met de hoofden van de lijsttrekkers. Ze hadden blije, serieuze, waarschuwende, christelijke en bezorgde boodschappen. Eentje had er zelfs een hele enge.
Ze vochten om een plekje bij Knevel, DWDD, Nova, Netwerk en RTL Boulevard. Ze gedroegen zich als cabaretiers, frisse huisvaders, quizfanaten en zangers. Ik vermoed dat ze zelfs voor een extra zetel in hun blote kont de salsa waren gaan dansen.

]]>11-6-2010In eerste instantie dacht ik dat ze in één rechte lijn richting terras gingen, maar de heren zijn wel degelijk aan het stoempen en het zweten. Ondertussen nemen ze het leven door: politiek en huwelijksleed. Althans dat vermoed ik, ik weet het natuurlijk niet zeker, want ik ben er niet bij.
]]>6-6-2010Het thema was dit jaar Scandinavische misdaadliteratuur. Een genre waar ze buitengewoon goed in zijn, daar in het koude Noorden. Na de uitreiking van de Gouden Strop waren er in allerlei zaaltjes interviews. Ik had mijn keuze al snel gemaakt. Ik wilde in ieder geval naar Charles den Tex.
]]>2-6-2010Afgelopen zaterdag speelden de meisjes B7 van Spandersbosch de laatste wedstrijd van het seizoen. En ze wonnen met 1-0.
Ik kan me de eerste wedstrijd nog heel goed herinneren. Ik stond samen met mijn mede-coach langs de lijn. Ik weet niet helemaal wat hij dacht, maar ik vroeg me in ieder geval af of dit ooit nog goed zou komen.

]]>31-5-2010Thuis was alles weer zoals het thuis behoort te zijn. Pauw & Witteman zijn weer vervangen door het duo Knevel & Van den Brink en in ons stadse binnentuintje bloeit de blauwe regen weelderig en begint de kamperfoelie ook al aardig zijn best te doen.
Ach ja. Het is in Frankrijk prima. Het is in Nederland prima. Zolang je humeur niet al te beroerd is, is het overal prima.
]]>26-5-2010Vorige week zaterdag zat ik in de Bruna te signeren. Een jongetje van een jaar of tien drentelde door de winkel. Zijn vuist gebald: daarin hield hij stevig zijn geld vast. Het was duidelijk dat het knulletje op zoek was naar een moederdagcadeautje, maar wat het moest worden dat wist hij nog niet. Uiteindelijk viel zijn keus op een boek van mij, met een handtekening en een sleutelhanger. Het hoefde niet te worden ingepakt. Dat deed hij thuis wel, en aan zijn blik kon ik zien dat hij grootse inpakplannen had. Het ventje vertederde mij enorm, omdat ik mij realiseerde hoe snel de tijd voorbij gaat.

]]>16-5-2010En dan breekt onverbiddelijk, na weken van proefsporten, het moment aan waarop het pasje moet worden ingeleverd en er een keuze moet worden gemaakt: doorgaan of stoppen.
Allereerst moet ik natuurlijk de vraag beantwoorden of mijn doel bereikt is. Heb ik de blues gebeat? Ben ik gelukkiger geworden door sportief in de weer te gaan? Nee, ik had net zo goed tien paar nieuwe schoenen kunnen kopen. Ik vermoed zelfs dat ik daar gelukkiger van was geworden, maar ik kan niet ontkennen dat ik fitter en minder vermoeid ben.

]]>10-5-2010]]>3-5-2010]]>29-4-2010Body Balance is een hippe vorm van bewegen. Het is een combinatie van tai chi, yoga en pilates. Ik neem veilig plaats achter in de bomvolle zaal en probeer mij te verschuilen achter de dikke dijen van een dame voor mij, maar word helaas gespot door de lerares.
]]>26-4-2010]]>20-4-2010]]>16-4-20109-4-2010]]>1-4-2010Ik kijk hem verbaasd aan. Zijn collega’s? Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik zijn collega’s niet ken omdat Allerliefste uit de aard van zijn werkzaamheden slechts tijdelijk bij een bedrijf zit om het woord te verkondigen. Ik vind het dan ook volstrekt legitiem dat ik mij niet meer verdiep in zijn wisselende collega-contacten.
]]>26-3-2010Ik heb nooit begrepen waarom mensen een carrière in de politiek ambiëren. Je doet het nooit goed, je wordt keihard afgerekend op je houterige loopje of de kleur van je leren jasje en je wordt ter plekke genaaid door je collega’s. Verder word je karig betaald met als enige bonus een auto met chauffeur of een dienstfiets. Waarom wil je zoiets?
]]>19-3-2010]]>13-3-2010Fragment uit Prinses in de polder

‘Welkom.’ De stewardess knikte me lachend toe. Haar handen hield ze gevouwen op haar buik terwijl ze daar mooi stond te zijn in haar sprankelend blauwe pakje. Strak en fier deed ze haar begroetingsceremonie en ik werd op slag jaloers op haar stilettohakken waarmee ze de komende acht uur moeiteloos door het gangpad van deze metalen vogel zou denderen.
Ik wierp een blik op mijn ongelofelijk suffe en afgetrapte gezondheidssandalen en haastte me naar mijn stoel. Een fractie van een seconde wenste ik dat ik onzichtbaar was.

]]>7-3-2010Fragment uit Prinses in de polder

‘Welkom.’ De stewardess knikte me lachend toe. Haar handen hield ze gevouwen op haar buik terwijl ze daar mooi stond te zijn in haar sprankelend blauwe pakje. Strak en fier deed ze haar begroetingsceremonie en ik werd op slag jaloers op haar stilettohakken waarmee ze de komende acht uur moeiteloos door het gangpad van deze metalen vogel zou denderen.
Ik wierp een blik op mijn ongelofelijk suffe en afgetrapte gezondheidssandalen en haastte me naar mijn stoel. Een fractie van een seconde wenste ik dat ik onzichtbaar was.

]]>7-3-2010Elke keer verbaas ik me er weer over hoe een weekje buitenland een mens tot verhelderende en nieuwe inzichten kan brengen. De afgelopen week zat ik ergens in de bergen te bungelen in stoeltjesliften en amechtig te hijgen in claustrofobische eitjes, omringd door mensen met helmen en bodyprotectors.

]]>1-3-2010Een pleidooi om eens na te gaan denken
De bankencrisis is uitgekauwd, de boktor bleek onschuldig, we kunnen ons weer druk maken over iets nieuws. Het e-book, de nieuwe hype, staat alweer enkele weken centraal in de media. Iedereen heeft een mening, maar een visie ontbreekt.
Het product boek is aan veranderingen onderhevig. Een ontwikkeling die naar mijn mening gezond is. Nieuwe ontwikkelingen houden ons scherp, tenzij we verkiezen om de andere kant op te kijken.]]>18-2-2010Met enige regelmaat ontvang ik mailtjes van lezers die mij fijntjes wijzen op mijn taalfouten. Daar ben ik goed in: in taalfouten. Héél goed zelfs.
Ik kan voortreffelijk uit de bocht vliegen waar het kwesties als die/dat betreft. Ook ben ik briljant onkundig in hun/hen zaken en verdwaal ik geniaal in het doolhof van de samengestelde werkwoorden. Van het laatste netelige vraagstuk snap ik helemaal niets.

]]>12-2-2010]]>4-2-2010Saab is al vijfentwintig jaar verliesgevend. Het schijnt dat GM structureel 3000 euro moest toeleggen op elke Saab. Dan denk ik, waarom maak je die Saab niet 4000 euro duurder? Dan maak je structureel 1000 euro winst. Maar zo werkt dat dus niet.
]]>28-1-2010]]>22-1-2010Maar het kan nog erger.
]]>14-1-2010Na weken van spanning en zenuwachtig nagelbijten was het dan eindelijk zover: de uitslag van het beste boek van 2009.
De vierde plek!!!!!!!!!!
Yes!!!!!!!!!!!
Oké, als eerste eindigen was beter geweest. Maar Sophie Kinsella, kom op, wie kan die nou verslaan? Nee, ik weet mijn (vierde) plek. 

]]>8-1-2010De afgelopen week heb ik me helemaal suf zitten peinzen over mijn goede voornemens. Ik kon er maar drie bedenken en ze zijn weinig spectaculair. Ik heb overigens ook geen foute voornemens, wat voor vriend en vijand een geruststelling moet zijn.
Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik de afgelopen jaren ook niet echt op 1 januari van start ben gegaan met een rugzak vol met correcte plannen, maar het hoort er toch een beetje bij. Althans dat vind ik. Je sluit een jaar af, maakt de balans op en begint weer met een schone bladzijde. Mooi.

]]>1-1-2010Ik zit in Frankrijk en op de een of andere manier vraag ik me hier altijd van alles af. Vragen die normaal gesproken nooit door mijn hoofd spoken, maar die nu van wezenlijk belang zijn.
Zo vraag ik me op de heenreis altijd af waarom die wegen in België eigenlijk zo verrot beroerd zijn. Ik bedoel: hebben die Belgen geen Camiel Eurlings?

]]>25-12-2009Nou, ik ben stiekem best een beetje jaloers. Niet dat ik enige ambitie heb om mij bloot te laten fotograferen. Ik heb een bijna fobische angst voor sauna’s, naaktstranden en fotografen, dus de kans dat ik als deurposter verschijn is wel heel erg klein. Maar ik heb wel bewondering voor deze dame die zich zonder enige gêne laat fotograferen op haar zestigste. Je kunt zeggen wat je wilt: ze doet het maar mooi wel.
]]>16-12-2009Nou is de jaarlijkse verkiezing op chicklit.nl niet zomaar een verkiezing. Je kunt het vergelijken met het verkrijgen van een Oscar in Hollywood, maar dan zonder galajurk en bedankwoordje.
]]>7-12-2009Ik zit de hele ochtend al te denken,
over de column die ik mijn trouwe lezers moet schenken.

Dat had ik natuurlijk veel eerder moeten doen maar,
ik ben voor 5/12 nog niet klaar, vandaar.

Voor jullie is het een simpele klus,
even Bol bellen en je hebt een Harrewijn in de bus.

En Ja kun je krijgen ligt voor weinig in de winkel om de hoek,
maar thuis hoef ik niet meer aan te komen met zo’n boek.

Zondag ga ik uitbuiken van de marsepein,
maandag weer fijn een column van Harrewijn.
(puh, dat dichten is ook helemaal niks voor mijn)

]]>4-12-200927-11-2009]]>20-11-2009Rond deze tijd moet ik altijd aan juf Hofmans denken. De stokoude, kromgebogen, naargeestigste juf die ik ooit in mijn leven heb gehad. In mijn dagen was juf Hofmans al tachtig en recent schijnt ze met pensioen te zijn gegaan. Ze had het niet zo met de kindjes Zegers. Zo kreeg mijn broer onverbiddelijk een vier op zijn rapport voor vlijt en ijver omdat hij een egel in een boom had getekend. Mijn broer zat toen in zijn egelperiode. Het was daadwerkelijk een pracht van een egel, maar zo’n beest hoorde niet in een boom.

]]>13-11-2009Eten tot kunst verheffen is een hachelijke onderneming. Dat bleek wel weer een paar weken geleden toen ik met zestig andere mensen in een tweesterrenrestaurant belandde.
We kwamen daar terecht vanwege het jaarlijkse bedrijfsuitje van het werk van mijn Wim. Een weekend dat altijd garant staat voor een hoop pret. Dat was ook deze keer het geval en zo bestormden zestig jolige mensen het afgehuurde tweesterrenstulpje om een hapje te eten.

]]>6-11-2009Hier ga ik zeker niet lacherig over doen, dus ik ga dit belangrijke vraagstuk puntsgewijs en goed beargumenteerd behandelen. Als een echte topvrouw in de columnbranche, zeg maar.
]]>30-10-2009Herfst, wat een treurnis!
Vallende blaadjes, regen die tegen de ramen beukt, gierende wind…
Je warme jas net te warm, je zomerse jack net te koud, een muts te overdreven, vierentwintig uur rubberlaarzen.
De herfst als akelig tussenseizoen.

]]>23-10-2009Agenda weten dat ik mijn twijfels heb over die hele DSB-affaire. Ik riep iets over een complottheorie en om heel eerlijk te zijn, denk ik nog steeds dat er sprake is van een opzetje.
Onder druk van Antoinette Hertsenberg van Radar en met de hete adem van Lakeman in zijn nek wilde Scheringa dolgraag tot een regeling komen met de financiële slachtoffers. Sterker nog, de DSB had al veel eerder een punt gezet achter de woekerpolissen, maar de vuile onderbroeken hingen nog buiten en moesten nog gewassen worden.
]]>16-10-2009Ook dat nog! Buitengesloten worden bij het klaverjassen, niet gezellig aan mogen schuiven tijdens de koffie, roddel en achterklap tijdens het crea-uurtje. Je kunt het bijna niet geloven dat bejaarden elkaar zo het leven zuur maken, maar aan de andere kant verbaast het me ook niks.
]]>9-10-2009Enige columns geleden maakte ik mij zorgen over mijn toekomst en met name hoe die eruit zou zien als ik zesenzeventig zou zijn. Ik begrijp nu dat ik het iets te somber heb voorgesteld want tegen die tijd lig ik niet in een luie slaapstandstoel een beetje te dommelen, maar sta ik nog volop in de samenleving en ben ik keihard aan het werk. Bij gebrek aan pensioen zal ik genoodzaakt zijn om hele dagen sexy chicklits te schrijven die zich afspelen in Huize Avondrood.

]]>2-10-2009]]>25-9-2009Ik ben niet zo van de merken. Ik ben wel van de kleren, begrijp me vooral niet verkeerd, maar met merken heb ik niet zoveel. Toen ik Luchtkussen schreef heb ik urenlang zitten researchen. Zo kwam ik erachter dat Elie Saab geen blondgelokte mode-ontwerpster is met roodgestifte lippen, maar een bijzonder aantrekkelijke man. Kijk, dat vind ik dan wel weer interessant om te weten.
Achteraf begrijp ik overigens niet waarom ik urenlang achter mijn computer heb gezeten want ik had het ook gewoon aan mijn oudste dochter kunnen vragen. Zij is inmiddels zelf een merk.

]]>18-9-2009Over dertig jaar ben ik zesenzeventig, en daar kan ik me nu al zorgen over maken.
Niet omdat ik dan gekrompen ben tot onder de een meter vijftig (en dan officieel een dwerg ben) of dat mijn hoofd verschrompeld is en nog louter uit rimpels en groeven bestaat (dat went, ik ben al aardig op weg), maar om het simpele feit dat ik mij tegen die tijd niet meer kan redden in het oerwoud van chips, digitale gegevens en razend internetverkeer.

]]>11-9-2009We hebben het heel lang met elkaar besproken. Alle details doorgenomen, de risico’s ingecalculeerd en uiteindelijk hebben we besloten HET te gaan doen. We gaan twee jaar lang met het hele gezin de wereldzeeën bevaren om onze fysieke en mentale grenzen te leren kennen en een schat aan avontuur op te doen. Gisteravond hebben we het de kinderen verteld en hun reactie was uitermate teleurstellend.
‘Hoezo, wij gaan volgende week vertrekken en komen pas over twee jaar terug?’
‘Met wat voor boot?’

]]>4-9-2009O ja, ik weet het al weer. De Quizzzzzz.
Ten eerste wil ik even melden dat ik vreselijk teleurgesteld ben in mijn columnlezers. De stoomstrijkijzer is er niet uitgegaan en ik hoop dat meneer B.B te Hellevoetsluis blij is met zijn verkreukelde overhemd. Hallo, wat hebben jullie allemaal vreselijk veel vertrouwen in mij (nou ja allemaal, volgens mij heb ik maar één lezer en dat is meneer B.B te Hellevoetsluis).
]]>28-8-2009Ik heb aan een quiz meegedaan! Het is niet te geloven. Niet dat ik anti-quiz ben. Verre van, mijn grootste droom is om mee te doen aan Lingo, maar ik ben er alleen niet zo geschikt voor. Ik heb namelijk twee problemen.
A: ik heb een geheugen als een zeef.
B: ik ben lichtelijk faalangstig.

]]>21-8-2009Het zit er weer op. Het is weer voorbij.
Vijf weken op het Franse platteland.
Vijf heerlijke weken, waarin ik had moet schuren, plamuren, gronden en aflakken, maar ik kon helaas het schuurpapier niet vinden. Wat rot!
Vijf weken lezen. Dat is wat ik heb gedaan. Ik heb me helemaal suf gelezen. Als ik het ene boek uit had, holde ik naar de boekenkast om het volgende te halen.

]]>14-8-2009Af en toe is er zo’n nieuwsfeitje, verscholen in een hoekje van de krant, waar je heel erg blij van kunt worden. Deze keer betrof het Snuffie. In navolging van Dolly, Herman en enkele rijstkorrels is nu ook de trouwe viervoeter gekloond. Het levenswerk van een dappere Koreaanse wetenschapper. En dat is nog niet alles want het artikeltje meldde tevens dat dit vreugdevolle gebeuren voor iedereen in het bereik ligt. En wel voor 148.000 euro.

]]>7-8-2009De bakfiets, waar ik het in mijn vorige column over had, heeft me de hele week aan het denken gezet. Het lijkt me dat je kinderen toch handiger moet kunnen vervoeren dan in zo’n houten kuipje en opeens kreeg ik een briljant idee.
Mijn uitvinding, die echt baanbrekend is in het segment van het peutervervoer, is tot stand gekomen omdat ik ineens moest denken aan infuusrekken en paalzitten. Vraag me niet waarom. Hoe dan ook: de combinatie van die twee heeft vervolgens geresulteerd in de kiddypole waarmee ik met gemak richting de finale van het beste idee van Nederland kan gaan. Maar ik leg de uitvinding eerst even aan jullie voor.

]]>31-7-2009Opvallend aan deze nieuwe trend is dat de vaders met zichtbaar gemak het geval door de straten slingeren, maar dat de moeders krom voorovergebogen en hijgend het kroost voortstampen.
]]>24-7-2009Het kan me soms in één keer overvallen. Mijn neiging tot emigreren. Er is meestal wel een aanleiding voor. Een chagrijn in een slurptaxvehikel met tripple Z energielabel die mij bijna van mijn fiets afrost omdat hij te laat dreigt te komen voor een meeting met zijn financiële goeroe. Een visionair die een nieuw gat in de financiële markt heeft ontdekt: je waardeloze aandelen inruilen tegen zestig peuters die voor weinig achttien uur in een katoenfabriekje werken in een land waar het woord aandelen nog niet in het woordenboek staat.

]]>17-7-2009Onrecht. Ik heb er nogal snel last van. Ik zou willen dat ik het van me af kan zetten, maar dat lukt me niet. Ik kan er uren over zaniken en zelfs wel weken, als het vermeende onrecht mij is aangedaan.
Nou zijn er veel bronnen van onrecht, maar persoonlijk vind ik die van het parkeerbeleid wel eentje waar ik me mateloos over kan irriteren. Terwijl je zou denken dat dergelijk onrecht wel oplosbaar is.

]]>13-7-2009Dat het leven van een schrijfster niet zo glamourous is, wist ik allang, maar hoe ernstig de dieptepunten kunnen zijn, had ik niet kunnen bedenken. Alhoewel, met een beetje fantasie had ik een aardig eind kunnen komen…
Afgelopen zaterdag vertrok ik om twaalf uur naar het zuiden van het land. Een plaatselijke boekhandelaar uit een dorpje waar ik nog nooit van had gehoord, had me gevraagd te komen signeren. De winkel werd feestelijk geopend en er waren de hele week gezellige activiteiten. Nou, daar wilde ik wel naartoe. Altijd in voor een feestje.

]]>3-7-2009Ik had het nooit verwacht, dus toen ik het in de Volkskrant las, was ik even helemaal van slag. Hoe heb ik me zo in hem kunnen vergissen!
Voor mij is hij van zijn voetstuk gevallen. Een behoorlijke smakkerd kan ik je melden, want ik had hem hoog zitten.
Ik las in de krant dat hij het niet doet waar zijn kinderen bij zijn. Gelukkig maar, dat scheelt al weer, maar toch…
]]>26-6-2009Het fenomeen Sonja Bakker is een beetje aan mij ontgaan. Ten eerste ben ik niet zo van het diëten en als het dan toch moet, heb ik een voorkeur voor de sherrykuur. Lekker om elf uur ’s ochtends starten met een kopje koffie en Sandeman. Daarnaast vertoon ik de kinderachtige neiging om alles wat hype-achtige trekjes vertoont links te laten liggen.

]]>19-6-2009Ik heb toch nooit beweerd dat ze niet lekker zitten? Ik heb zelfs iets wat erop lijkt, maar ik noem dat orthopedisch schoeisel en geef persoonlijk de voorkeur aan ordinaire roze pumps.
]]>12-6-2009Ik ben op alles voorbereid. Denk ik. Hoop ik.
Dus als mijn oudste dochter thuiskomt en zegt: ‘Mam, dit is Pim, we zijn erg verliefd ook al is hij veertig jaar ouder,’ dan sluit ik de grijsaard in mijn armen en bied ik hem een kopje koffie aan.
Mocht de jongste besluiten om non te worden en zich terug te trekken in het klooster, die ene strenge waar ze de hele dag bidden en alleen om twaalf uur drie woordjes met elkaar mogen fluisteren, dan respecteer ik haar beslissing.

]]>5-6-2009Met enige regelmaat hoor ik iemand in mijn omgeving de noodkreet slaken dat ze een bad-hair-day heeft. Het zijn overigens altijd vrouwen, nooit mannen, maar dit terzijde. Ik kan dan zo jaloers worden! Ik wou dat ik eens een keertje een bad-hair-day had. Dat lijkt me nou zo fijn. Ik heb het namelijk elke dag. Driehonderdvijfenzestig dagen per jaar en dan ga je zo langzamerhand richting een bad-hair-year. Het is voor mij dan ook weinig zinvol om dat elke dag van de daken te schreeuwen.

]]>29-5-20099.10 Twitteritis from kitchen

Wasje gedraaid.
9.11 Twitteritis from washing machine


Nooit rode sok bij witte was doen!
11.00 Twitteritis from washing machine

Maakt mij niks uit of toiletrol nu linksom of rechtsom hangt
11.10 Twitteritis from toilet]]>22-5-2009Maar zo’n agenda stelt natuurlijk helemaal niks voor in onze snelle blijf-met-elkaar-in-contact-samenleving. Wil je er een beetje bij horen, dan zul je moeten Twitteren. Ik weet nog niet wat ik daar nu weer van moet vinden.
]]>15-5-2009De tijden zijn voorbij dat een telefoon nog zwart was, een draaischijf had en er een snoer aan zat, dat je zo lekker rond je vingers kon winden. Jammer eigenlijk. Ik vond het namelijk wel een functioneel apparaat. Niet dat je er veel mee kon, eigenlijk alleen maar bellen, maar dat gaf wel duidelijkheid.
Vandaag de dag lopen er continu mensen om je heen te ouwehoeren met van die beam-me-up-Scotty-gevallen in hun oren en ook is het reuze onhandig dat de gekken die in zichzelf zitten te praten dit nu gewoon legitiem kunnen doen.
Ik begrijp best dat al dat mobiele gedoe leuk is, maar je moet niet lopen, fietsen, autorijden, plassen en vreemdgaan met de overbuurman en ondertussen in je ultra platte agenda/mp3/telefoon zitten te wauwelen.

]]>8-5-2009Ik was laatst op een verjaardagsfeestje waar de vrouwen ver in de meerderheid waren. Hoe we erop kwamen weet ik niet, maar opeens ging het gesprek over het woord van het jaar 2008. Swaffelen.
Wat een raar woord eigenlijk, zeiden we tegen elkaar. Om vervolgens tot de conclusie te komen dat de bezigheid nog veel merkwaardiger was. Dit waren we unaniem met elkaar eens, we knikten tevreden en schonken onszelf nog een glaasje wijn in en gingen er eens goed voor zitten om dit onderwerp eens lekker helemaal uit te kauwen.

]]>1-5-2009Hij behoorde tot mijn ochtendritueel. Opstaan, douchen, aankleden, de honden begroeten, een kopje thee en dan de Volkskrant.
Ik begon mijn dag met zijn column; die zelden vilein, meestal met humor maar elke dag weer even treffend was. Hij zag en beschreef wat wij allang niet meer zagen.
Kon ik maar één dag schrijven zoals hij, heb ik wel eens gedacht. Maar dat kan ik niet. En dat hoefde ook niet, want hij was er.

]]>24-4-2009Help, mijn man is klusser. Erg hè?
Nou moet ik er wel bij zeggen dat je van dit programma nog best iets kunt leren en dat het je een groot inzicht geeft in de gedachtegang van de klusloser. Om te beginnen is hij stronteigenwijs en ten tweede ontbreekt bij hem elk inzicht op klustechnisch gebied.
De klusloser kan op maandag bedenken dat hij gaat verbouwen en ramt vervolgens de wc eruit. Op dinsdag verwijdert hij zonder blikken of blozen een dragende muur in de woonkamer. Op woensdag sluit hij het water af. Op donderdag plaatst hij een kookeiland, omdat hij dat altijd al wilde hebben. Op vrijdag begint hij in de slaapkamer met het schuren van het houtwerk en op zaterdag knalt hij de achtergevel weg om zich vervolgens te realiseren dat hij beter eerst de tuindeuren met een levertijd van twee maanden had kunnen bestellen. Op zondag besluit hij dat hij even pauze moet nemen.]]>17-4-2009Wat is dat toch met verfraaien? Het moet haast wel de tijdsbesteding bij uitstek zijn, want op de een of andere manier weten we altijd wel een reden te vinden om de boel te versieren.
Dat verjaardagen, geboortes en bruiloften bij uitstek de momenten zijn om uitbundig met slingers, door het raam vliegende ooievaars en hartjesballonnen in de weer te gaan, snap ik nog wel, maar dat bij de eerste zonnestralen de tuincentra verruimde openingstijden gaan hanteren omdat we niet kunnen wachten om de bakken met viooltjes binnen te slepen, is eigenlijk best heftig.

]]>10-4-2009Nou was er totaal niet commercieel nagedacht over die zeep: hij was onhandig groot en hij glibberde onmiddellijk uit je handen waarop je dan op je knieën door de douchebak moest. En die was immens groot of ik heel klein. Ik vermoed het laatste.
]]>3-4-2009Dat was althans wat ik dacht, maar dat was een misvatting want in de hondenmand had ik twee probleemgevallen liggen, die mij woest aankeken.
‘Oké jongens,’ zei ik. ‘Wat is hier aan de hand?’
‘Hoe lang ben ik nu al in jouw leven?’ bromde Joost de labrador.
‘Dit jaar al bijna tien jaar,’ antwoordde ik enthousiast.
‘Precies, en wat krijg ik? Stank voor dank!’
]]>27-3-2009Nu beschik ik over een goed gevulde kledingkast, van onder tot boven volgepropt met impulsaankopen, miskopen, troostjurken, het-staat-u-leuk-vestjes, uitverkoopjes, onhandige feestpakken plus een klein rekje draagbare kleding. Het leek mij dat tussen al die ellende nog wel iets toepasselijks moest hangen.
En ja hoor, ik trof zowaar een exotisch tuinslangjurkje aan dat al zo’n twaalf jaar hangt te hangen en tot de categorie miskopen behoort. Ik dolblij. Lekker in thema, het kon niet beter.
]]>20-3-2009Het duurde enige tijd voor ik iets zei, zo verbaasd was ik. ‘Het boekenbal! Ik?’
‘Ja, jij. Je krijgt deze week de uitnodiging via de post. Ik denk overigens dat je één kaartje hebt. Vind je dat een probleem?’
Nee, dat vond ik geen probleem, maar stiekem hoopte ik natuurlijk op een tweede kaartje voor Wim. Ze gezellig is het nou ook weer niet om met een schrijfster getrouwd te zijn, dus de krenten in de pap wil ik bij voorkeur samen met hem delen.
Vanaf dat moment stond ik elke dag te trappelen van ongeduld bij de brievenbus, maar wat er ook binnenkwam, geen kaartje voor het boekenbal!]]>13-3-2009Ik moet eerlijk toegeven dat het vele malen gezelliger was toen de ex de bedden nog installeerde, maar de gerenommeerde beddenspecialist had zijn zaakjes ook goed voor elkaar.
Zo kwamen ze meehelpen om het bed opnieuw te installeren bij een verhuizing en kwamen ze geheel gratis lekkages verhelpen. Die kwamen overigens wel steeds vaker voor. Op mijn vraag hoe dat nou toch kon, kreeg ik een antwoord waar ik wat moeite mee had.]]>6-3-2009Ik vind mezelf niet echt een toegankelijk persoon. Althans, ik zou mezelf niet snel aanspreken als ik mezelf niet kende. Maar goed, dit weerhield een oude man er niet van om zomaar een heel verhaal tegen mij te beginnen toen ik mijn boodschappen bij de kassa uit het karretje haalde om af te rekenen.
‘Het is koud vind je niet?’
Ik knikte. Het was inderdaad koud. Hij blies wat op zijn handen en ik ging onverstoorbaar door met waar ik mee bezig was.
‘Maar niet zo koud als die keer toen ik van Zuidhorn naar Amsterdam ben gefietst, over de afsluitdijk. Zuidhorn ligt bij Groningen. Wist je dat?’
Ik keek hem even aan. Hij was de jongste niet meer en hij was vergeten om zijn gebit in te doen, maar die kon hij ook ergens onderweg op de afsluitdijk hebben verloren. Ik zag het helemaal voor me: krom voorovergebogen over het stuur, de mond open en één windvlaag…

]]>27-2-2009Vroeger kocht ik ze nog wel eens. Een Kindersurprise-ei. Met twee jankende kinderen bij de kassa was ik een gewillig slachtoffer, maar de echte ellende begon pas als je thuiskwam. Het holle chocolade-ei, dat uit verrassend weinig chocola bestond, moest doormidden worden gebroken om een mega-ampul tevoorschijn te toveren, die door kinderhandjes niet kon worden geopend en waar ik menig nagel op heb gebroken. En dan de verrassing. In het gunstigste geval was het een gek plastic poppetje waar je niets aan had, in het ongunstigste geval een aantal losse onderdelen die aan de hand van een minutieuze handleiding in elkaar gezet moesten worden. Door mij, urenlang. Ik heb me wel eens afgevraagd welke zieke geest die speeltjes allemaal bedacht.

]]>20-2-2009Overigens moet ik eerlijk bekennen dat ik niet geheel vrijwillig voetbalfan ben geworden. Dat had meer te maken met mijn man, die nogal van het voetbal, schaatsen en wielrennen is. In het begin van ons huwelijk was ik van mening dat je een beetje interesse moet tonen in de hobby’s van je man. Maar drie sporten ging me wat te ver, dus ik moest een keuze maken.
]]>13-2-2009Volgens het artikel in de Volkskrant hebben Wall Street-vrouwen het zwaar. Als de Dow Jones weer eens in vrije val raakt, reageren de mannen zich af op vrouw en kinderen. Daarnaast raken de dames hun creditcard kwijt en kunnen minder vaak uit eten. Tja, dat leed moet je niet onderschatten.
]]>6-2-2009Topmannen. Ik ben zo blij dat ik er niet met eentje getrouwd ben. Dat was nou helemaal niks geworden met mij en een topman. Ik vind ze ook zo wispelturig. Nog geen jaar geleden wilden de topmannen massaal verhuizen naar het buitenland omdat hun gretige bonuscultuur hier in Nederland niet zo lekker viel en nu zitten ze chagrijnig boven de kruimige aardappels en de sukadelappen omdat ze de rekeningen niet meer kunnen betalen.
Ik zou er gek van worden. Het ene moment zit je als topmanvrouw de verhuisdozen te pakken, het andere moment zit je knielappen te naaien op de broek van manlief omdat het krijtstreepje echt wel sleets wordt als je de hele dag bij Wouter op de knieën moet.

]]>30-1-2009In Zaandam zit zo’n bedrijf met een afdeling funny & silly actions. Waar waarschijnlijk vier jonge visionaire developers plus een senior manager werkzaam zijn, die eens in de zoveel tijd op brainstormsessie gaan in een inspirerende omgeving waar ze leuke dingen bedenken die de omzet van de Kruidenier wat omhoog moet schroeven en klantenbindendbevorderend moet werken. Of zoiets.
]]>23-1-2009Het regent. En niet zo’n beetje ook. Net als vroeger speel ik weer een wedstrijdje met de waterdruppels op het raam. De druppel die als eerste het raamkozijn bereikt heeft gewonnen. In mijn tijd had je namelijk geen Playstation of Wii en dus speelden wij met en in de natuur.Terwijl het water naar beneden gutst, kan ik bijna niet geloven dat ik vorige week op een geheel andere manier met de natuur in de weer was. Met forse tegenwind schaatste ik, de diepe scheuren ontwijkend, over de Breukeleveense Plassen. Nou ja, schaatsen. Ik bewoog mij voort. Ik strompelde, ik krabbelde. Eigenlijk heb ik niet het juiste woord voor datgene wat ik deed, maar ik voelde me zo stoer…

]]>20-1-200915-1-2009